Yaşadığım sürece ramazan ayı bazen kış,bazende yaz mevsimine denk geldi.Kışın oruç tutmak yaza göre çok kolay.Yazın gündüz saatleri bir hayli yer tutuyor.Mide talepte bulunmasada insan sıcağın etkisi ile susuyor.Vücut zaman zaman su çıkardığı için kilo da verebiliyorsunuz.
Ben ramazan ayının faziletlerini anlatmayacağım.Bugüne dek görevlilerden çok kez dinledim.Dinlemek yeterli değil asıl görev söylenenleri yerine getirmek.O nedense biraz zor oluyor.Hele yaş ilerledikçe hastalık belirtileri hemen her gün rahatsızlıkları birbirine devrediyor.
1940 lı Haziran ayı ramazana denk gelmişti.Mecitözü ilçesine 20 km uzaktaki bir köyde öğretmendim.Köy muhtarı . bir ihtiyar heyeti üyesi ile tanıklık için Çorum Ağır Ceza Mahkemesi ne gelmemiz gerekti.
Bir gün öncesinden öğle ile ikindi arasında ki bir zamanda yaya olarak köyden Mecitözü ilçesine hareket ettik.İlce ile bulunduğumuz köy arasındaki uzaklığı yarısı tamamen rampa çıkışı,yarısıda iniş rampası idi.
Ben gençtim ancak yanımdakiler askerliklerini yapmışlardı.Yaşları bana göre çok farklıydı.O zaman şimdi ki gibi telefon edip bir taksi çağırma olanağı yok.Yanımıza içecek ve yiyecek almamıştık.Akşam ilçeye varacağımızı hesaplamıştık sanırım.Yaklaşık 10 km yi tırmanırken Haziran sıcağında bir hayli yorulmuş ve terlemiştik.Susuzluğumuz konusunda yapacağımız bir şey yoktu.Akşam ezanı okunacak bizde suya kavuşacaktık.İki merkezin tam ortasında zirvede bir çeşme sularını şırıl şırıl akıtıyorken çeşme başınde bir uygun yere oturduk.Çok yorulmuştuk.Birkaç kez nefes alıp ciğerleri rahatlattıktan sonra sıra avucumuza aldıoğımız serin suları yüzümüze defalerce çarpmak oldu.Serinlemiştik ,bundan sonra iniş rampabı başlayacaktı.Adımlarımızı biraz uzattık sanırım.Akşak öncesi ilçede bulunan bir hana ulaştık.Açık lokanta yoktu.Fırından ekmek ve bakkaldan peynir ,zeytin alarak iftarı zamanında yapabildik.
Çok yorulduğumuzu söylememe gerek yok sanırım.Açıklamalarımdan durumumuzu anladınız elbet.Erkence odamızda uykuya daldık dersem yanlışlık yapmış olmam.Sabah Çorum a gidecek ilk otobüste yer almak gerekiyordu.Gecenin belli saatinde sahura kalktık ve gereğini yerine getirdik.Bir süre sonra ortalık aydınlanmış bizde otubüsün bsulunduğu mahalle varmıştık.Kalkış saati öncesi biraz beklemiş olsakta ön sıralardan yer kapmıştık.
Tanıklık yapacağımız Adliyede erkenden bulunduk.Görevliler henüz gelmemişlerdi.Sabah güneşi altında duvarın dibine çöktük öylece duruşma saatini bir süre bekledik.Oturulacak bir yer yoktu diyebilirim.
Mübaşir adımızı seslice bağırdıktan sonra duruşma salonuna girdik.Göörevli kolumuzdan tutarak duracağımız yere bizi sürükledi diyebilirim.Biz bir eşya gibiydik o görevliye göre.Halbuki biz yaşımız icabı oturulacak ya da ayakta beklenecek yeri bilecek bilgi ve beceriye sahiptik.Görevlinin kolumdan tuttuğunu anımsadıkça bugün bile ne oluyoruz diyebiliyorum.Ben ilkokul sonrası beş yılda öğretmen olmak için okumuş bir insandım.Kısaca benim okuma-yazma öğrettiğim kişi bulunduğu yer icabı kolumdan tutup çekebiliyordu.
Yaklaşık 60 yada 70 km lik bir yol almıştık birkaç saatte.Tanıklık için bir ücret almadık verende olmadı.Bu olayın yorumunu o dönemin ekonomisine göre bir değerlendirme yapmak gerekir kanısındayım.Tanıklık için ufak bir kağıttan ibaret olan belgenin görevi yerine getirilecekti.Biz sade bir vatandaş olarak görevimizi yapmıştık.Verilen bu görevi severek yerine getirdikten sonra köyümüze döndük.Kısa bir tanıklık için 48 saat yuvamızdan ayrı kalmıştık.Yaşadığımız saatler için hiç mi hiç yakınmadık.
İnsanoğlu yaşadığı yıllara göre biçimlenebiliyor.Ana ve babadan oluşan bir aile giderek genişliyor,daha sonra eski yıllara dönüşüm başlıyor.Yalnız kaldığın gençlik yılları gibi ihtiyarlıkta da aynı yaşam biçimi ile biçimleniyorsun.
Çocukluğumu anımsıyorum da.Yurt Bilgisi kitabında insanlar yalnız yaşayamaz başlığı ile bir yazı kaleme alınmıştı.Aynı yazı uzun yıllar kendini o kitabın sayfalarında kalmayı başardı.Yerine benzeri yazılar yazıldı,ancak yenilerden ben pek değişik bir ifade bulumadım.Yada bana öyle geldi.
Yaşadığımız saatleri yalnızca yolcu ederken cepten bir vızıldı geldi kulağıma.Yaklaşık 41 yıl önce diploma vererek ilkokuldan mezun ettiğim bir öğrencim kendisini tanıtarak nasılsınız diye sorunca birkaç saniye yanıtsız beklemek zorunda kaldım.Ses aynı küçüklükteki sesti.
Öğrencim bisikleti ile bayram tatilini değerlendirmek üzere Alacahöyük ile Hatuşaşaş a gitmiş ve orada bir arkadaştan sağ olduğumu öğrenerek telefon açmış.
Ben beklerim derken o bugün gelelem yarın gelebilirim dedi.Yirmi dört saat bekledim.Bisikleti ile geldi beni buldu.Yılların hasretliği vardı ikimiz dede.Ben konuları anlatırken öyle bir dinleyişi vardı ki.Bu çocuk okuyacak demiştim.Görünce ne kadar sevindim bilemezsiniz.Öğretmenliğin bu en güzel yanı sböyle yaşantı anları.
Öğrencim TSK de görevli bir albay .Halen görevine devam ediyor.Araç alacak gücü var ama o aracı değil bisikleti tercih etmiş ziyaret için.Bu tür yaşantışı belgelemek için elinde yeterince cihazlar mevcut.
Ona birkaç anımı anlattıktan sonra yolcu ederken aynı yıl mezun ettiğim bir arakadışında halen görevde bulunduğunu onunda albay rütbesinde olduğunu söyleyince inanırsanız biraz daha dinçleştim.
Birkaç saat karşılıklı anlatımlarımız oldu gözlerimiz sulandı.kalbimiz biraz hızlandı .Ama ne var ki mutluluk vardı diyebilirim.
Ramazan Bayramının son gününrde konutuma gelen mutluluğu unutmam mümkün değil.Yıllar gelip geçiyor.Ramazan boyunca çok güzel sözler sarfedildi görevlilerce.Hemen her bayram öncesi benzer sözleri dinledik.Bir kısmını uyguladık bir kısmını hiç ama hiç dikkate almadık.
Ekonomi bizi bir birimizden öyle güzel uzaklaştırıyor ki .Kimimiz otobüsle,kimimiz özel otomuzla,kikimiz uçakla,kimimiz hızlı trenli yuvamızdan tatil yörelerine uzaklaşabiliyoruz.Benim gibi yaşlılarda evlerde eş ve dostlardan gelen telefonları yanıtlıyor.Ben bu konuda bir yorum yapmak istemem,her cepte ve her evde telefon bolluğu varken yine de eş ve dostlar nasılsın diyemiyoruz.İnanırsanız bu oluşum beni çok düşündürüyor.
Gençler,yaşlılarınızı sakın ola unutmayın.Telefon etmek bana göre yeterli bir olgu değil. Saygı ve sevgi ziyaret muhakkak öne alınmalıdır diyor saygılar sunuyorum.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *